قشنگ من

نگاه میکنم به حال و روز مملو از غمت نگاه میکنم به خنده های نامنظمت پناه میبری به شرم ساقه های نازکت همین که دست میکشم به ریشه های محکمت زمین پر از صدای پرت کردن و شکستنه زمین سنگ تشنه شکستن تو با منه قشنگ من رو هیچ سطح ساده ای قدم نزار که هر کی گفته دشمن تو نیست با تو دشمنه قشنگی تو بهترین دلیل بی قراریه قشنگی تو مثل خسته بودن از تو جاریه قشنگی تو با تو راه میره آه میکشه قشنگی تو از قشنگ بودنش فراریه به حرف پوچ آدم های پوچ اعتنا نکن به خاطر کسی که نیست عمرت رو فدا نکن خلاف رودخونه رو بگیر و با خودت برو با گله های خون و فلس و استخون شنا نکن تو نازنینی، از حریر نرم آفریدنت تو مهربونی، از هوای گرم آفریدنت خجالتی تر از گلی، خجالتی تر از تویی تو بینظیری از غرور و شرم آفریدنت نگاه میکنم به حالت نگاه کردنت پناه میبرم به گریه های روی دامنت نگاه تو بدزد از غمی که از تو پر شده نگاه کن به شبنمی که شُره کرده از تنت