یاد چشم تو میوفتم

لخته لخته لخته خون میچِکه از جون و تنم شعله شعله شعله ور شد، همه جای بدنم بس که پامال ستم شد دلِ وامونده ی من مث بازوی کتک خورده کبوده کفنم آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم؟ یادِ چشم تو می افتم جگرم میسوزه یادِ چشم تو می افتم نفسم میگیره نفسِ من که هلاک نفساتن سهله نفسِ مرغای کنج قفس هم میگیره آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم؟ یادِ چشم تو می افتم جگرم میسوزه یادِ چشم تو می افتم نفسم میگیره دیگه هر تنگ غروب این دلِ مجنون تنهاست میگه اون غمزه و اون عشوه و اون خنده کجاست؟ تو که رفتی پیِ کارت، دل بی صاحب مردم مث برگای خزون همسفر باد هواست مث خورشیدِ غروبم، خفه ام دلگیرم از خودم از همه از عشق از انسان سیرم ولی با این همه با یاد تو و خنده ی تو نفس آخرمو میکِشم و میمیرم آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم بستم؟ آخ چرا دل به جگر گوشه ی مردم دادم؟ یادِ چشم تو می افتم جگرم میسوزه یادِ چشم تو می افتم نفسم میگیره