تهران از این طرف

در جاده هراز رودی پر از خروش دشتی پر از علف بر مرکبی سوار گم کرده راه خویش تنها و بی هدف دیدم کنار راه جایی نوشته بود تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف دیدم پرنده ای نوک میزند به برگ با کوه گفت و گو با قله ها به حرف پر زد پرک پرک با بال های سرد از شمشک و دیزین تا دره ی اوین یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف مردی که مینواخت با آه های خویش در نای نی لبک مردی که میگریست با چشم آسمان بالاتر از ونک یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف یادت بهانه شد کم کم ترانه شد تهران از این طرف