پریشانی

روزگار من و مویش به پریشانی رفت یک شب آرام رسید، یک شبِ بارانی رفت یک شب آمد منِ مجنون به جنون افتادم دلِ دیوانه ی خود را به نگاهش دادم روزگار من و مویش، به پریشانی رفت چشم بستم، دل مجنون پیِ لیلا برگشت چشم بستم که دلم، سمت تماشا برگشت زلف یک خاطره در باد، پریشان میرفت دل دیوانه پی‌ اش دست به دامان میرفت میروم، گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم، کوه غمی را در خود میروم  باز میانِ همه‌ ی رفتن ها باز هم می‌ روم از شهر تو اما تنها داغ فرهاد به دل دارم و دلدارم نیست دل گرفتار همان دل، که گرفتارم نیست یک نظر دیدم و یک عمر پی یک نظرم منِ دیوانه به زنجیر تو دیوانه ترم میروم، گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم، کوه غمی را در خود میروم  باز میانِ همه‌ ی رفتن ها باز هم می‌ روم از شهر تو اما تنها میروم، گریه کنم باز دمی را در خود میروم غرق کنم، کوه غمی را در خود میروم  باز میانِ همه‌ ی رفتن ها باز هم می‌ روم از شهر تو اما تنها