روزگار غریبیست نازنین دهانت را میبویند مبادا گفته باشی دوستت دارم دلت را می جویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد آنکه بر در میکوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است نور را در پستوی خانه نهان باید کرد به اندیشیدن خطر مکن خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد نمانده در دلم دگر توان دوری چه سود از این سکوت و آه از این صبوری تو ای طلوع آرزوی خفته بر باد بخوان مرا تو ای امید رفته از یاد
