عشق یک نقاشیِ دلتنگ روی پرده هاست
عشق آرامِ دلِ ، بیتاب دل گم کرده هاست
ماه گاهی تا لبِ ، ایوانِ من آمد ولی
سرنوشت پنجره ، دیدار پشتِ نرده هاست
ای گم ترین راهم ، غمگین ترین آهم
ای زخمِ دلخواهم ، ای خوابِ کوتاهم
تلخ است و میخواهم ، این ماهِ بی دل را
این دردِ کامل را ، این عشقِ قاتل را
تو چه رویاهایِ شیرینی ، که در سر داشتی
از میانِ سینه ام ، قلبِ مرا برداشتی
خوابِ پروازِ تو هر شب ، آسمانم را گرفت
جایِ انگشتانِ خود در خوابِ من پَر داشتی
باز برگرداندان زمان را ، باز دستم را بگیر
پس چه شد افسانه ی عشقی که باور داشتی
باز برگرداندان زمان را ، باز دستم را بگیر
پس چه شد افسانه ی عشقی که باور داشتی
ای گم ترین راهم ، غمگین ترین آهم
ای زخمِ دلخواهم ، ای خوابِ کوتاهم
تلخ است و میخواهم ، این ماهِ بی دل را
این دردِ کامل را ، این عشقِ قاتل را