از آن شب که رفتی بجای اشک از دو چشمم خون میچکد یاران نگارا ببین بغض خاموش من چرا کرده ای ترک آغوش من بگو بعد از این با غمت چون کنم زمین های دل ساغر از خون کنم به سر شوق دیدارت افزون کنم مبادا تو یک دم هراسان شوی که از داغ عشقی پریشان شوی جدا مانده از یار و یاران شوی هرگز مبادا چو من مبتلایی افتاده ای کنج غم ناکجایی چون آتشی مانده از کاروانم آزرده ای چون غباری روانم مرا برده ای تا به دشت جنون جز تو درمان ندارم رهایم مکن سر به کوه و بیابان ز دستت گذارم رفتی نگفتی با کدام آتش بسوزم تا کی به راه تو این دیدگان پریشان بدوزم غم تو آخر به هستی من زند آتش کز این پس دگر کس نشاید که یک دم کند یادش آورد نامش نگارا ببین بغض خاموش من

راز دل
سهیلا گلستانی

سر کوه بلند
سهیلا گلستانی

رفته
سهیلا گلستانی

قاصدک عشق
سهیلا گلستانی

شام بی وفایی
سهیلا گلستانی

فریب
سهیلا گلستانی

مکن فراموشم
سهیلا گلستانی

مثنوی در دستگاه شور
سهیلا گلستانی

به یاد مادر
سهیلا گلستانی

عاشقانه ها
سهیلا گلستانی

جاودان خرد
سهیلا گلستانی

عاشقانه ها
سهیلا گلستانی

مکن فراموشم
سهیلا گلستانی

یگانه
سهیلا گلستانی

دریای غم
سهیلا گلستانی

راز من
سهیلا گلستانی

ای بهار من
سهیلا گلستانی

بهشت آفرین
سهیلا گلستانی

دریای غم
سهیلا گلستانی

آتش عشق
سهیلا گلستانی

کلبه من
سهیلا گلستانی

شراب ارغوانی
سهیلا گلستانی

شراب ارغوانی
سهیلا گلستانی