بغض خاموش

از آن شب که رفتی بجای اشک از دو چشمم خون میچکد یاران نگارا ببین بغض خاموش من چرا کرده ای ترک آغوش من بگو بعد از این با غمت چون کنم زمین های دل ساغر از خون کنم به سر شوق دیدارت افزون کنم مبادا تو یک دم هراسان شوی که از داغ عشقی پریشان شوی جدا مانده از یار و یاران شوی هرگز مبادا چو من مبتلایی افتاده ای کنج غم ناکجایی چون آتشی مانده از کاروانم آزرده ای چون غباری روانم مرا برده ای تا به دشت جنون جز تو درمان ندارم رهایم مکن سر به کوه و بیابان ز دستت گذارم رفتی نگفتی با کدام آتش بسوزم تا کی به راه تو این دیدگان پریشان بدوزم غم تو آخر به هستی من زند آتش کز این پس دگر کس نشاید که یک دم کند یادش آورد نامش نگارا ببین بغض خاموش من