شد خزان

شد خزان گلشن آشنایی بازم آتش به جان زد جدایی عمر من ای گل طی شد بهر تو وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی با تو وفا کردم تا به تنم جان بود عشق و وفاداری با چه دارد سود آفت خرمن خرمن مهر و وفایی نوگل گلشن جور و جفایی از دل سنگت آه دلم از غم خونین است روش بختم این است از جام غم مستم دشمن می پرستم تا هستم تو و مست از می به چمن چون گل خندان از مستی در گریه ی من با دگران در گلشن نوشی می من ز فراغت ناله کنم تا کی تو و چون می ناله کشیدن ها من و چون گل جامه دریدن ها ز رقیبان خواری دیدن ها دلم از غم خون کردی چه بگویم چون کردی دردم افزون کردی برو ای از مهر و وفا عاری برو ای عاری ز وفا داری که شکستی چون زلفت عهد مرا دریغ و درد از عمرم که در وفایت شد طی ستم به یاران تا چند جفا به عاشق تا کی نمی کنی ای گل یک دم یادم که همچو اشک از چشمت افتادم آه از دل تو گر چه ز محنت خوارم کردی با غم و حسرت یارم کردی مهر تو دارم باز بکن ای گل بامن هر چه توانی ناز کز عشقت می سوزم باز