ثانیه ها زدن روحمو چَک توو دنیای خودم گُم و گورم و پرت یه چی بینِ خوبم و بد یه بازیگرم لا این همه صورت و نقش من اصاً چطوری دارم میکنم روزمو شب نمیدونم گاهی وقتا فکر میکنم کورم و کَر توو رگام زده خونم و یخ هر سری من سیگارو تَرک میکنم اون منو نه فکر و خیالا پاپیچم میشن یه جاهایی شعر میشن یه جاهای سرگیجه ان دِ بگو دنیا فایده اش چیه وقتی مثِ فیلم هندیا خالی بندیه میخوام اعتراف کنم منم زاییدم زیرش تصویر زندگیم حسابے برفیہ خطر از بغلم لایی رَد میشہ مخمم بیس چاری تعطیلعہ اَ این آدما چے نصیبِ ما شد واسه رفیقا پِلہ ایم واسه غریبہ ها پُل ببَر جایِ دیگہ لطیفہ هاتو این طرف سرِ پول میذارن روے شقیقه ها کُلت خودم نمیدونم کجا واستادم توو این شهر که مثِ پارکا مُخا تاب دارں من از جنسِ آسمونم ، رو زمین مسافرم با رفیقم اون بالا قرارِ ملاقات دارم گُم و گورم خیلی وقته منو کسی اینجا نمیفهمه دلم میخواد بیاد یکی از غیب مثِ این آدما نباشه که سہ پیچن بهم گُم و گورم خیلی وقتہ منو کسی اینجا نمیفهمہ دلم میخواد بیاد یکی از غیب مثِ این آدما نباشه که سه پیچن بهم من اَ تهِ کوچه های ترس میومدم دوستام گفتن پشتمن و لفظ میومدں شب میرفتم سرِ کار و عصر میومدم انقد دعا کردم پاره کردم تسبیح اونقد هم تا که خدا ، آخرش شد مجاب که ببرَتم با خودش من نپرسیدم کجا عشق مثِ یه غریبه گُم شده توو دلم کسی نگفت زندگیو اصولشو به مں خودم تنها ، بهترم من الآن هر چے چت ترم مست کنم چرا به هر کے بپَرم فقط نقدیو میخوام و سطحی نگَرم بد میشه برا من تغییرش ندم رفیقام هم نمیدونن حالمو توو دروغام حرفه ای شدم حتی این آدما بچینن بالمو به سقوطم فکر نمیکنم خلاصه که بگم خیلے وقتہ زورم به زندگی نمیچربہ شدم من یه بی جنبه که دیگه نمیخنده آآ ، انگار قلبشو سپی کَنده شخمیه اعصابم از بس دیگہ روزی اندازه مزرعه مصرف میشہ نذار زیاد بشه مغز درگیرش ببین چکیدشو بهت علی مسلک میگہ گُم و گورم خیلی وقتہ منو کسے اینجا نمیفهمہ دلم میخواد بیاد یکی از غیب مثِ این آدما نباشه که سه پیچن بهم گُم و گورم خیلے وقته منو کسے اینجا نمیفهمہ دلم میخواد بیاد یکی از غیب مثِ این آدما نباشه که سہ پیچن بہم
