یه سرّی تو یه سری

ورس یک: آدمک سلام رسیدی یا نه یه ایران خاطره دارن الان با نامم هنوزم منتظرم با این سن و سالم میگن که دنیا گنده بیرون اتاقم مست سر بزار روی بالشم که من صورت بی نقاب همین نمایشم الان کجایی اینه خواهشم تو نزاری مسافرا زابراه بشن کلی گوله شلیک شد تو دهن شهر کله تن زخمی شده با تبر شک کلی لونه پرنده ریخت از بالا درخت مشتی رو پیشونیم اضافه شد کلی خط اخم ولی نعشه و خراب زندگین یسری لاشیو بی مرام میشن اینجا یسری یه حسی اعتمادو میکشه تو یسری جاش جلوی اشتباهو میگیره تو یسری کاش یه نگاه دنیاییرو نریزه تو ... هه ورس دوم: اکسیژن می خوام خالص با مزش از اونا که می کنه سیگارو تو جعبش از اونا که میبینی بعضی روزا فقط از اونا که میزنه به مرده ها لگد من مستو می خوان آدم کنن آدمک تو ‌میدونی سوخته اینجا چندتا بال شاپرک تا یه جای دیگه ایی شد واسه ی ما تا ابد ما خون دادیم پای صلح ، بخشیدیم تو نبرد کنایه نیستا ، ببین آدمک من داد زدم رو زمین و کشید تا فلک تو قلب تو شکوفه زد از لای اون ترک که حاصل جداییمون بود بازم به درک عشقی چه خوب نموندی لا این لاشیای بی ثبات که زیاده اکسیژنم واس آدمای بی سوال خمیدم شبیه زمان تو اشکال بی شمار بی شعار بی شواف تو مکانی بی شما آدمک