شب پر از بهت و سکوته ،کوچه ها ساکت و سردن بچه ها تشنه ی لمس دستای گرم یه مردن اون که قلبش مثل دریاس ،مثل آسمون بزرگه توی شهر نانجیبی که پر از زوزه ی گرگه اونقدر درداش بزرگه واسه قلب پر غرورش که فقط یه چاه تو شهر که شده سنگ صبورش ولی بچه ها می دونن که پدر خسته نمی شه
