زیبای زشت من

زیبای زشتِ من ، در آیین خشتِ من در وارونگی نهان ، پنهان گشته‌ عشقِ من هی گفتم برو نمان ، رفتی ماندنِ مرا کج فهمیده بود شعر آواز خواندنِ مرا من خود جاهلم به اینکه چیست خواسته‌ یِ دلم در سردرگُمی مرا حیران کرده ای ولم دارد چین میخورد کم کم پیشانی ام من هی مینویسمت تو هی میخوانی ام آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که پرت و پلا نوشتنم بلکه این سکوتو بشکنم میخوام صدای خندتو با همه گوشا بشنوم اشاره کن صدا بزن ، درد و دلاتو ساز کن اتاقِ تاریکِ منو ، پنجره هاشو باز کن بزن به بیخیالی و ، سر به سرم بذار باز بگو ولت نمیکنم، پاشنه درو درار باز باز میخوام که جونِ من بشه ، قسمِ حرفِ راستت انقده عاشقم بشی ، که قلبِ دنیا وایسته آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که آسمون ببارش که ، اسمِ حالِ من عشقه عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که آسمون ببارش که … عاشقم نبود توو فال ، اسممو نمینوشت که