وای بر ما

زلف آشفته ات ، گشته آرام ِجان دل که رفت از بَرم ، تو کنارم بمان عقل راهی‌ نبرد ، مست و دیوانه شد عاشقی کن چُنان ، همچو افسانه شو ای وای وای بر ما ، عشق داد بر باد هستیِ ما را ای وای وای بر ما ، عشق داد بر باد هستیِ ما را وای اگر لحظه‌ ای ، بی‌ غمت بگذرد آه عشقت ببین ، تا کجا میبَرد یک نگَه کردی ، و بی‌ دل و جان شدم تا بسازی مرا ، سخت ویران شدم زلف آشفته‌ ات ، گشته آرامِ جان دل که رفت از بَرم ، تو کنارم بمان ای وای وای بر ما ، عشق داد بر باد هستیِ ما را ای وای وای بر ما ، عشق داد بر باد هستیِ ما را