دنیا کر بود

از دست تو دنیا ببین چیا کشیدم تو سخت بودی ازت دست کشیدم ترسیدم از اینکه تو بی رحم باشی تو بی رحم بودی زندگیم از هم پاشید این زندگی با تو خیلی چیزا کم داشت من قصه نوشتم قصه ام یه چیزایی کم داشت که شلوغه دنیا اما منه تنها تویه قصه ام نوشتم ای .. دنیا این دنیا اسم یه دختره که مفرده این برخوردمه لعنیتی تویه عصبی من نه تو هر چی هستی باش من مردم این مردم عجیبن بی ترجیعبن حرفو نمیفهمن یعنی باید صد دفعه یه حرفو تویه گوششون زد من بی تقصیرم میترسیدم اونا منو مثه بقیه میدیدن میخندیدن با حرفام میجنگیدن تنهام میفهمی نه ولی من هنوزم نسبت به عشقشون بی تردیدم میخندی نه چون مشتی من بودم نه تو بی رحمی بد هر چی شد گفتم بوده حکمتی بد خوردم از این دله نکبتی این روزگار لعنتی رو دیدی تازه این روزای خوشم بود اگه اسم هم مراد بود الان روزگار بر وفق هوشنگ بود خونده بودم از حسم دور نشی از قصه ام این قصه ی منو دنیاست این دنیای پست فطرت دستت نه همه چیت رو شد پس دندت نرم یه خنده نرم میزنم گفتم حریفت بوده یه مرد که اهل عمله نه اهل حرف میفهمی نه از هر جا یا هر کی هر حرفی شنیدم چشمامو میبستم دنیا رو نبینم این تقدیر تلخو تو نوشته بودی من شاعر بودم سوژه ی شعر تو بودی این تنها راهه که میرم هر بار مقصدم جهنم, جهنم دنیاست انگار من حرفمو گفتم تو گوش نکردی دنیا آخه کر بود دنیا باهام چه کردی دنیا شلوغ و تنهایی هاش فقط واسه من دنیا آره خوبی و دروغاش واسه من دنیا شلوغو تنهایی هاش فقط واسه من دنیا آره خوبی و دروغاش واسه من نیمه گم شدم نمیخوایم چون خودمون کاملیم قیامت باندیم