تو را جویم

تو میروی و دیده ی من مانده بر آهت ای ماهِ سفر کرده خدا پشت و پناهت ای روشنیِ دیده سفر کردی و دارم از اشکِ روان آینه ای بر سرِ راهت آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم بال و پرِ پرواز به خورشید نگاهت آیینه ی بختت ، سیهِ من شد و دیدم آینده ی خود در نگهِ چشمِ سیاهت چشمِ سیاهت تو را جویم ، تو را خواهم من از تو دوری ، نتوانم تو را جویم ، تو را خوانم بیا بنشین بر دامانم آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم بال و پرِ پرواز به خورشید نگاهت تو را جویم ، تو را خواهم من از تو دوری ، نتوانم تو را جویم ، تو را خوانم بیا بنشین بر دامانم