مادر

موهات سفید شد مثل برف پشت شیشه میخوام که برگردم به روزای گذشته اما نمیشه اما نمیشه لبخند تو تصویر من از زندگیمه دلتنگیای تو ته دیوونگیمه کاش تا ته دنیا رو زانوهات بخوابم من خستم از دیدارهای نصفه نیمه یک لحظه از آغوش تو جایی نمیرم چیزی نمیخوام وقتی دستاتو بگیرم من واسه تو زندم وگرنه میشه هر روز از غصه ی خطای پیشونیت بمیرم پشتت که خم میشه جهانم تار میشه هفت آسمون روی سرم آوار میشه موسیقی لالاییای تو نباشه شب از صدای گریه هام بیدار میشه از دور دلتنگیمو تو رویا بغل کن تا توی آغوشت بخوابم تا همیشه میخوام سکوت محض دنیارو بگیره وقتی موسیقی آروم قلبت پخش میشه