كاشكى تقدير انسانها فقط در خواب بود قصه از آغاز سَر ميشد، دلت بى تاب بود بعدِ تو بيزارم از صبح و طلوع آفتاب كوچه هاى عاشقى از مهرِ تو مهتاب بود گفته بودى تا ابد همراه و غمخوار منى لعنت و نفرين بر اين بيراهه كه مُرداب بود قلبم از طرزِ نگاهت باز هم آتش گرفت كاش در چَشمانِ تو يك چشمه ی پُر آب بود سخت دلخونم از اين بيرحمىِ تلخ و غريب كاشكى، كاشكى در رسمِ ِ دنيا عشق ورزى باب بود بعدِ تو بيزارم از صبح و طلوع آفتاب كوچه هاى عاشقى از مهرِ تو مهتاب بود گفته بودى تا ابد همراه و غمخوار منى لعنت و نفرين بر اين بيراهه كه مُرداب بود قلبم از طرز نگاهت باز هم آتش گرفت كاش در چَشمان تو يك چشمه ی پُر آب بود