من از آغوش قوم آریایی، یه تَن از ایل پاکِ بختیاری این عشقِ سرزمینِ مادری را، از اجدادم گرفتم یادگاری بدون ترس و بی تردید، مثل شیری که قدرت از چشاش تابید برای خاکِ میهن من یه سربازم، به این از خود گذشتن ها سر افرازم آی عزیزِ نازوم به روی شونهی زاگرس مثل عقاب بالم باز نگاهم میکنه پرواز به سوی آسمانِ باز سلاح من صدای من، پُر از معجزهی عشقه اگه میخونم از خونه، نفس آغشته به عشقه ما یَ لُر عاشق و دلدادیُم مین قفس هم بُووم آزادِیُم ب سی همی خاک موورسادیُم، عرض نفس هم که مو افتادیُم اگه ریشه زده غصه، توی باغای این خونه شکسته بغضِ ابرا و، سیل اومده توو خونه اگه روزای سختیه، زمونه سازگار نیست بدون این آخرِ راه نیست، دلم غرق امیدواریست من ابرارو کنار میزنم، شیشهی غمو میشکنم پای خونمون باشه، من یه تنه صدتا تنم ما یَ لُر عاشق و دلدادیُم مین قفس هم بُووم آزادِیُم ب سی همی خاک موورسادیُم، عرض نفس هم که مو افتادیُم من یه لُر عاشق و دلداده ام، توو قفسم که باشم آزاده ام برای این خاک ایستاده ام، حتی اگه از نفس افتاده ام