یه صبحِ جمعه ی پائیز تو دیگه چشماتو بستی خبر اینبار صحت داشت تو از سیاره مون رفتی دیدی توو آخرین کنسرت چقدر مردم باهات خوندن سکوتت تلخ بود اما یه بار مردم به جات خوندن بخواب آروم گلِ بیتا صدات تا آ؛سمونا رفت اونیکه اهلِ موندن بود خودش اینبارو تنها رفت دیگه دلواپست نیستیم ستاره روو زمین جاش نیست شکسته قلبمون اما ستاره درد همراش نیست لالالالا یکی بود و هنوزم هست و میمونه ولی از وقتیکه رفته تمام شهر بارونه با شوق و صبر تا آخر فقط با درد جنگیدی یه ایران بدرفه ات کردن خودت بودی خودت دیدی یه دنیا خاطره مونده با تکرارِ هر آهنگت صدات هست و همه با بغض عمیق و سخت دلتنگت به جات یه صندلی خالی تووی تالار میلادِ که عکس تو روی پرده اش بزرگ و صاف افتاده لالالالا صدای خوش ستاره کوچ تنهایی تو و پرواز توو اوجت با یه کنسرت رویایی سفر خوش جاده ها هموار بدون میمونی تا آخر مبارک باشه آغازت اگرچه سختِ این باور حالا خیلی کسا عشقو به آوازت بدهکارن چه خوب شد خودت دیدی چقدر مردم دوسِت دارن یه صبح تلخِ پائیزی دلامون خونه ی غم شد چون از فهرستِ کنسرتا صدای مرتضی کم شد