یه عمری به پای دلم موندمُ جوونیمُ دادم پایِ باورم حالا جز یه آلبوم پر از خاطره از این خونه چی با خودم می برم! کسی نیست حتی نگاهم کنه لبی که صدا شه تا شاید نرم نه دستی که حتی واسه دلخوشی کمی آب بریزه پشتِ سرم یه مدت باید دور شم از همه شاید فاصله دردمُ کم کنه یه جاهایی توو زندگی لازمه آدم جای پاهاشو محکم کنه توو چشمام پُر حسرت و بی کسی همه خنده هام طرحی از رقصِ درد! منی که تویِ آینه پیر شد منی که شکست و جوونی نکرد... خداحافظی سخته با چشمِ خیس پُرِ بی کسی شی و تنها بری توی خونه ای که پراز خاطره س دلت جا بمونه تو اما،بری! تو اما بری ! تو اما بری ! یه مدت باید دور شم از همه شاید فاصله دردمُ کم کنه یه جاهایی توو زندگی لازمه آدم جای پاهاشو محکم کنه