یه درداییُ باید دید
یه بغضاییُ باید خورد
چه روزایی که هر لحظهاش
باید توو زندگی هی مُرد
تموم عمرُ این مردم
به دردامون میخندیدن
آخه اونا نمیفهمن
چه دردی داره فهمیدن
منِ بی تو، چه دردایی، توو سینهاش داره هر شب
جای شونهت، رو خاک غم، سرُ میذاره هر شب
منِ بی تو یه بیخونه، یه ویرونه، که داغونه
یه لحظه فک نکن از تو، واسهم دل کندن آسونه
به لبخندای مصنوعی
بذار عادت کنن لبهام
بذار توی گلو بغضِ
کُشنده شن همه حرفام
خودت میدونی بعد تو
خوشیهام کنده از ریشه
آخه غیر از خودت این دل
دیگه دلتنگ کی میشه؟!