آفتابه ولی سرده کوش خورشید خانوم هرزه با کدوم یکی از ستاره های آسمون من خوابیده که نیست رفته شاید پشت ابره منم منتظر نمی مونم که بیاد بیرون و ببینمش میرم پشت ابرا تا بگیرمش توی بقلم آخ سوختم آخرین باری که دیده بودمت توی صفحه نمی دونم چندمه کتاب نقاشیم بود یادش بخیر ای کاش چیده بودمت ، مثل گل ، ای کاش چیده بودمت خب واسم تعریف کن با ابر جلوت رابطه ت چطوره شنیدم واسه اینکه کسی نمی تونه ببینتت برخورده یه خورده بهت این فاصله دوره بیا به هم نزدیک تر بشیم تا دست بکشم روی موهای بورت به تو محرم شدم با نورت منم ساکن یه شهر یه مسافر غریب تو خونه وارث یه درد از چیدن سیب درخت تو آسمونت مردم من میگن که خورشید خانوم هنوز خوابه ولی عکست هنوز گوشه اتاق خدا تو قابه هرروز پا میشه و گردشو میگیره و میگه به قول زمینیا خورشید تا ابد پشت ابر نمی مونه نه نه نمی مونه نه برو عقب منو بقلم نکن منو آروم می کنی بذا داد بزنم به همه بگم که یه روز میای بیرون از پشت ابر زمینو جارو می کنی بگو میای لعنتی بگو میای لعنتی بگو میای بگو میای نگران نباش من هوای تورو دارم خانوم از پشت ابر یه هو نیا بیرون دستتو بده به من خیلی آروم یه کم آروم باش از ابر جلوت دلگیر نباش که من حاصل بارش بارون هام تو این چند ساله جات خیلی خالی بود وای خیلی عالی بود اون وقتی که بودی من افتادم پایین جات خیلی خالی بود آفتاب بود ولی سرد این آسمون واسه تو جادار بود ولی تنگ نوشته بهرام نورایی