ورس یک این منم جوون گفتمان خنثی اعتدال نوجوون هشت سالِ شوم احمدی نژاد قربانی شرق و تحجر، غرب و استعمار ساکنِ این اروپای آب زیرِ کاه، بی دفاع خوردم هر چی جامعه ام به خوردم داد یه کم هم تف کردم حس کنم مستثنام شدم به مرضاش مبتلا، ولی فهمیدم چیزی خطرناک تر نیست واسه جمع مفت برا جز یه هنرمند کهنه کارِ نو گرا چی یاد بگیرم از کی؟ کیان بزرگترام نمیشه خونِ روی دستشونو شست با صابون باید سرشونو با استدلال برید جا چاقو پس منطقمو تیز کردم رفتم توو خیابون هر کی گفت حقت بود، چشت کور لیاقتت همینا بود، گفتم کوفت ابله کم هوش مدرسه دامداری شده بازارِ کار چرخِ گوشت شاید به نفعت بود ببینی یه روز ضعفِ ساختارو خرِ نویسنده رو بگیر نه قهرمانِ داستانو ببینی محصولِ محیط آدما رو شاید گذاشتیم توو ساختار نوین جا براتون نبوغِ تولید گرفت ازم لذتِ مصرفو بازی ساده شده از بس که زدم به هدفو یاغی کردم هر چی منفعلِ بی طرفو پشیمون کردم کلی متظاهر بی شرفو مثِ تو یه سکه با دو روی به درد نخور نه عذر خواهیت میخوره به دردم نه حتی تشکر همشو خراب میکنم بهتر میسازم از نو من کفر میگم همزمان تف میکنم حقو [کورس] بشنو میِمون نابه جاممون تا لبش پُر بازی تموم بشه باختی باز تهش تو نمیفهمی نه نفرتو نه عشقو اینو میخونم هم گوش بکن هم بشنو میِمون نابه جاممون تا لبش پُر بازی تموم بشه باختی باز تهش تو نمیفهمی نه نفرتو نه عشقو اینو میخونم هم گوش بکن هم بشنو [ورس دو] کدوم اجتماعه که موند مثلِ سابق دست میکِشم رو کله ام غول بشه ظاهر نور بشه ساطع تا که چشات کور بشه کامل مظلوم نبودم نتونست بهم زور بگه ظالم ما سوتمون بلنده قوتمون غالب حتی دشمنمون توو خلوتش دوستمون داره توو آینه ی شکستت ببین توو فکت نمونده یه دندونِ سالم اگه امونت داده روزگار، بین جبر و انتخاب وسط میدونِ جنگی بی تیر و بی خشاب میرسی به سزات من جریانِ سومم جلو متحد شدن از مداح اوپوزوسیون تا ماله کِش نظام هی میگن این واقعیتو باید پذیرفت ما فکر میکنیم واقعیت رو باید ساخت ما فکر میکنیم قدرتو باید بود اونا فکر میکنن قدرتو باید داشت [کورس] بشنو میِمون نابه جاممون تا لبش پُر بازی تموم بشه باختی باز تهش تو نمیفهمی نه نفرتو نه عشقو اینو میخونم هم گوش بکن هم بشنو میِمون نابه جاممون تا لبش پُر بازی تموم بشه باختی باز تهش تو نمیفهمی نه نفرتو نه عشقو اینو میخونم هم گوش بکن هم بشنو