ابری که طغیان میکند حال مرا دارد باران که عصیان میکند حال مرا دارد از پر شدن خالی نشد این آسمان انگار رعدی که طوفان میکند حال مرا دارد چشمی که میماند به در حال مرا دارد از حال یارش بی خبر حال مرا دارد عاشق همیشه ناله را کنج گریبان برد این گریه های بی ثمر حال مرا دارد من در میان جمع و دل در خلوتش گریان ای حال نا خوش حال بد ای داغ بی درمان دنیا نشسته با منو آیینه رو در رو امشب اگر مردم مرا بر دامنت بنشان با من تمام آنچه بود از خود گذشتن بود از ریشه جان را کندن و از نو شکوفتن بود من غافل از دل که به اغوش بیابان زد دل بی خبر از اینگه دریا سینه ی من بود من در میان جمع و دل در خلوتش گریان ای حال نا خوش حال بد ای داغ بی درمان دنیا نشسته با منو آیینه رو در رو امشب اگر مردم مرا بر دامنت بنشان