[ورس یک]
اَ یه جایی رفتم پیِ کارِ خودم
کلی باخت دادم توو کارم واسه بردن
یاد گرفتم برم جلو هر جوری هست
جا اینکه بشینم و ناله کنم
وقتی همه نشستن من پاشدم
خوردم اَ خودم بد جوری صد بار کتک
جلو آینه هیشکی ندید اشکامو نه
من خیلی وقت پیش دادم درسامو پس
من همیشه با سختی گلاویزم
خودم کردم خودمو توو تنهایی جمع
الآن قطره ام و یه روزی دریا میشم
نشدن معنی نداشته برام هیچوقت
مسیرمو خیلی خوب میشناسم
نمیذارم بره اصلا چوبی لا چرخ
حواسم جَمعه که کجام الآن
من غرورِ بی جا رو دور میندازم
میسازم دنیای رنگی تر
نه ، نمیده مشکلات تغییرم
اینو بدون آینده ای میسازم که
هیشکی ندیده شبیهش هم
آآ ، خیلی وقته کَندم از همه چون
من چشام خیره به یه هدفِ گندست
خرابه ترمزم میره جلو
باختو نمیشناسم فقط نسخ بردم
[کورس]
دنیایِ من ، نمیشه چشما خیس همه
آدما میگیرن انشا بیست
سوژه ی تلخ واسه لنزا نیست
توو دنیایِ من ، دور نمیشه سینه ها از هم
پر نمیشه سینه ها از غم
تنها نمیشه نیمه راه دستم
[ورس دو]
توو دنیایِ من ، باید بدوئن رویاها دنبالِ من
گوشِ دنیا رو پُر کنه صدایِ من
همه ی فردا ها بیفتن به پایِ من
هیشکی حتی نرسه به خاکِ پام
آدما بفهمن حرفامو با نگاه
فکر فرداها نکنه زا به راه
خوابمو نبرن اَ چشام عابرا
توو دنیایِ من ، آدما نمیخورن زمین را به راه
میخنده خدا همیشه
آدما نمیزنن همو اَ ریشه
حالِ همه خوبه از این حالِ خوب هم
نمیدرن تنِ آبرویِ هم
آسمون آبیه صورتا سرخ
عشق میزنه توو رگا موج
دنیام روشنه حتی با نیمه ی ماه
رفیق نارفیق نمیشه نیمه ی راه
نمیکُشه کینه دلا رو
پرِ دعاهای خوبه سینه ی ماه
نمیزنن به این پاها سنگ
برات نمیشه تمومِ راها تنگ
میشه از سرِ آدما جدا جنگ
میزنه روزاتو خدا رنگ
[کورس]
دنیایِ من ، نمیشه چشما خیس همه
آدما میگیرن انشا بیست
سوژه ی تلخ واسه لنزا نیست
توو دنیایِ من ، دور نمیشه سینه ها از هم
پر نمیشه سینه ها از غم
تنها نمیشه نیمه راه دستم