ترانه سرا: علی بحرینی کنج اتاقم با سکوتم تنها نشستمو پلکامو بستم فرقی نداره روزگار واسم از دست آدماش خسته ی خستم هرکی یه جور دست رو دلم میذاره هرکی یه جور میره تنهام میذاره دلا سنگ شده خوبیا کم شده هر کی یه جوری گریمو در میاره به خنده هام غم فراوونه و تو چشام همیشه نم نمه بارونه گریه هامو کسی دوست نداره واسه همینه که لبام همیشه خندونه غم تو دلم دیگه نمیخوام بمونه دل میخوام عاشقونه واسم بخونه توی تاریکی آسمون قلبم ستاره چشمک بزنه و بمونه خستم از آدمکای دور و برم وقتی تو تنهاییام جام میذارن وقت احتیاج به دستاشون میرن و منو تنهام میذارن دیگه بسه آسمونو گریون دیدم بسمه هر چی نامردی دیدم بسمه هر چی دلمو سوزوندن هیچی نگفتم فقط خندیدم شب بود و غم بود و دل بود و نبودم شعرای عاشقونه سرودم تن نمیدم به عشقی که دروغه مجنونه زمونه قلبش شلوغه آ خدا قلبا همه تنها میمونه کسی دیگه قدر کسیو نمیدونه آ خدا دلم تنگه از زمونه اما هنوز میخونم عاشقونه آ خدا سنگ صبور من تویی به عشق توئه که هنوزم میخندم به آسمون آبیو فرشته های توی اسمونت دل میبندم موندم برای عاشقی خوندن برای دلای شقایقی ولی ازم گذشتن به سادگی منو خواستنم واسه ی دقایقی هر کی خودشو یه جوری جا کردش و هر کی با دلم یه جور تا کردش ولی باید فکر آرزوها بود و غم گذشته رو فراموش کردش خستم از آدمکای دوروبرم وقتی تو تنهاییام جام میذارن وقت احتیاج به دستاشون میرنو منو تنهام میذارن دیگه بسه آسمونو گریون دیدم بسمه هرچی نامردی دیدم بسمه هرچی دلمو سوزوندن هیچی نگفتم فقط خندیدم ........